چیتا - ڈاکٹر میجر خورشید احمد شیخ التھا معظم شیخ
رات دی کالتا دِسے چانن وچ
دھند لکے چ اوہ الوک دیاں دور مدھریاں لیکاں
برفیلا سکون سمندر وچ کس کس سمے دا
دراڈے اوہ دھندلی ریکھا تے بدلاں دی لمی لیک
سوں پئے چھل تھکدے کیویں کنڈھے نال
کیا سندرتے سلونی رات اے
چھت توں لہندا ٹر پیاں جے
لنگدا جا ریا آں شہر توں
جیویں
الف لیلہ دے کسی جادوئی وسیب وچ اک
اجنبی کوئی بھاگاں ماریا بے قصورا
آ وڑیا ہووے اپنا رستہ بھل کے
آکھ رۓ ہون جنہوں چھتاں تے بوہے شہر دے مڑگھڑ
ہشیاراوۓ آن والیا ہشیار
یا فیرہووے ٹٹن آلی چپ
ہتھ لگدیاں ای کھلرجاسی سارا جادو
کسے گھڑی جاگ پین گے سارے جی
اےگھر اے چھت اے رستہ
میں لنگدا جاریا ساں شہر توں
کوتوالی ریل دا پل فیض باغ
شہر توں باہر ٹر آیاں میں
واوا سندر تے سہانی رات اے
اک میدان جے کھلریا چاروں پاسے
میرا اکلا مینوں مسوس ہون لگ پیا اے
رات دے انہیرے وچ پھردے نیں ننگے پاپ
تے مچل جاندے نیں ہردے
راہ توں بھٹکے ہوۓ کلے پاندی نوں کرن
جھمیلا جنگل وچ چھلاوے تے بھوت
اوہنوں پھڑدیاں نچدے ہوۓ دائرے وچ
نچدے گاؤندے ہوۓ
یا محول وچ تیردے پھردے ہون سفنے
بدلاں دے ٹکڑیاں وانگ پولے پولے
تاریاں دی دنیا توں گھلے ہوۓ
میں لہہ آیا واں جیویں چن تے
جے انج ہو ونجے تے
ایہہ امبر ایویں ای رہوے
میں رہواں کلم کلا تے ایہہ کل کائنات
سارا پسارا انج ای رہوے تے انج ایہہ چُپی
انج میں پھردا رہواں
مستی ڈبیا چلدا پیا ساں سڑک تے
بن فکرفاکا
ناچاہتا دے ہلکے پرچھاویاں تھلے
کہ چانچک ماڑی جئی کنبنی جھپا ماریا
اک پرچھاواں میرے پچھے آؤندا ہووے جیویں
ہووے کردا پچھا میرا خورے
میں ویکھی اپنے پیر دے نیڑے
اک ٹٹی پھٹی ہوئی گور
ٹردے ٹردے اپڑگیاں کس تھاں
ایہہ تاں قبرستان اے
سارے دفناۓ جے اپنیاں گوراں توں
اٹھ آون سارے میرے ول
اوہناں دے مکھ دی چنتا توں وکھالدی
جیویں چنتا وچ آیا کھلوتا گواچا جھاکا
اک پریشان سفنے دی نویں ہوند
تے مینوں گھیر لین
جیون نوں موت جیؤں گل لاۓ
بچ نکلناں فیر ایتھوں کیویں ممکن
میرا رت میری رگاں وچ جم تھیا
تھک گیا سوچاں دے بھار توں
کہ چانچک جاگی میری خصلت دی تکنی
میں ودھیا پھرتی نال سب کجھ بھلا کے
اہناں وچوں خورے دسے مینوں
لبھدی پھردی جے جنہوں ہر گھڑی میری اکھ
ایہناں وچ لبھ جاوے شید مینوں میرا سوہنا
اوہ وڈھا جوان بھرا میری محبت دی اٹھان
روندا رہناں واں جہدے چیتے چ میں ڈھیرسارا
میں اپڑ کے اوہدی گور دے نیڑے
رک پیا تے دیر تائیں بیٹھا ریا
تے ایہنی دیر وچ اوہ بدلاں دی لمی لیک
لال ہوندے ہوندے لو دین لگی.
اے کویتا میرے تایا ہوراں نے اپنے چھوٹے بھرا یونس شیخ دے مرن تے لکھی جنہاں نوں خون دے سرطان نے چھوٹی عمرےآن گھیریا.
No comments:
Post a Comment